moción febreiro 2017. teito de gasto

25 de Febreiro de 2017

MOCIÓN PARA AMOSAR O REXEITAMENTO ÁS POLÍTICAS DE AUSTERIDADE DERIVADAS DAS ESIXENCIAS DA UNIÓN EUROPEA E DO ESTABLECIDO NA LEI ORGÁNICA 2/2012, DE 27 DE ABRIL, DE ESTABILIDADE ORZAMENTARIA E SUSTENTABILIDADE FINANCEIRA E DA PETICIÓN DUNHA UNIÓN NECESARIA DAS CORPORACIÓNS LOCAIS PARA COMBATER OS EFECTOS NEGATIVOS DAS POLÍTICAS DE AUSTERIDADE SOBRE A CIDADANÍA.

A esixencia da Unión Europea de garantir a estabilidade presupostaria levou en setembro de 2011 a reformar o  artigo 135 da Constitución Española introducindo unha regra fiscal que limita o déficit público e prioriza o pago da débeda. A Lei Orgánica 2/2012, de 27 de abril, de Estabilidade Presupostaria e Sustentabilidade Financeira desenvolveu os principios recollidos nesta modificación constitucional realizada sen un referendo e consagrou os principios convencionais de estabilidade financeira a través dunha serie de normas fiscais que deben respectar as administracións públicas españolas co pretendido obxectivo de sanear os seus finanzas. No caso particular da Seguridade Social deberase manter unha situación de equilibrio ou superávit presupostario aínda que excepcionalmente poderase incorrer nun déficit estructural de acordo coas finalidades e condicións previstas na normativa do Fondo de Reserva da Seguridade Social. Neste caso, o déficit estrutural máximo admitido para a administración central se minorará na contía equivalente ao déficit da Seguridade Social.

Con todo iso, as tres regulas fiscais de ouro son: a non superación dun tope de déficit público, a non superación dun tope de débeda, e o respecto á Regra de Gasto. Esta última regra é un dos elementos máis perversos da Lei ao fixar que ningunha administración poida incrementar o seu gasto público máis do crecemento estimado do Produto Interior Bruto (PIB) aínda que se cumpriu o obxectivo de déficit.

Por exemplo, si o PIB a nivel estatal está previsto que sexa do 2%, o incremento do gasto no Estado, unha Comunidade Autónoma ou un Concello non pode superar o 2%. Isto produce situacións perversas xa que ata de pés e mans ás administracións e limita a capacidade de aplicar políticas sociais, así, en concellos con superávit, vese constrinxida a capacidade de gasto e de facer investimentos sociais necesarias para a cidadanía.

Adicionalmente, nesta Lei se estipula que no momento no que se quebrante algunha das regras, a administración correspondente quedaría obrigada a elaborar un Plan Económico Financeiro (PEF), que non é outra cousa que comprometerse a modificar os ingresos e gastos dos seguintes exercicios para poder volver á senda de cumprimento dos preceptos fiscais convencionais.

O actual deseño de financiamento local e as actuais normas presupostarias teñen como obxectivo velado reducir o tamaño do ámbito público, afogando aos concellos e impedindo melloras no benestar da cidadanía, cousa que non debemos consentir ao ser os entes locais os responsables de boa parte da política social, por definición aquela de maior proximidade, e aos que se lles esixiu un maior esforzo de contención fiscal o que afectou ás políticas sociais básicas.

O pasado ano o déficit das Comunidades Autónomas superou os 16.000 millóns e o da Administración Central os 25.000, mentres que os concellos non só cumpriron con fartura o obxectivo de déficit cero ao obter un superávit próximo aos 5.000 millóns de euros senón que tiveron por cuarto ano consecutivo un superávit próximo aos 5.000 millóns de euros.

Todo iso parece indicar que son precisamente as corporacións locais as que máis necesitan que se incremente a súa marxe de manobra fiscal ben a través de maiores competencias fiscais e/ou maiores transferencias desde o Estado e as comunidades autónomas, dado que coa actual distribución de competencias unha visión centralista do Estado equivalería a unha visión antisocial da realidade e porque o groso do financiamento do Estado de Benestar no noso país corresponde ás comunidades autónomas, responsables de partidas tan centrais e esenciais como a sanidade e a educación.

Aínda por riba, a definición dos obxectivos de estabilidade presupostaria definidos o ano pasado e aprobados en ambas cámaras lexislativas do Parlamento pola maioría absoluta do PP reduciron si cabo aínda máis a marxe de manobra para que as comunidades autónomas aplicarán con eficacia as políticas sociais das que son directamente responsables.

Estas regras de restrición presupostaria lévannos directamente ao abismo ao causar graves danos á economía, deprimíndoa e reducindo sensiblemente o benestar da maioría social ademais de non servir para cumprir as metas fiscais establecidas, xa que logo supoñen un camiño absolutamente equivocado.

Ante esta situación é imprescindible cambiar de estratexia, hai que esixir ao Goberno que por unha banda negocie coa Comisión Europea novos obxectivos de déficit, e en calquera caso combater este mediante o fomento da actividade económica e o incremento dos ingresos, nunca mediante o recorte de gasto necesario. A resposta debe vir dun cambio de paradigma que permita que os estados membros poidan incrementar os seus déficits públicos mediante financiamento monetaria directa (creación de diñeiro por parte do BCE) e que este vaia dirixido a mellorar a situación económica da poboación máis afectada. E por outro, que adopte as medidas oportunas para flexibilizar a regra de gasto co fin de que os concellos con superávit poidan gastar máis aló do que vaia a crecer a economía a medio prazo e para modificar a norma que fixa o teito de gasto, límite que marca o Ministerio de Facenda para deseñar os orzamentos municipais, de forma que se fixe sobre as necesidades futuras dos concellos e non sobre o presupostado no exercicio anterior.

Os Concellos de toda España e de todo cor política, o que reclaman non é que se elimine o teito de gasto senón unha reinterpretación de como se calcula ese teito de gasto, por considerar que o actual sistema, que toma como valor de referencia o gasto efectivamente realizado no exercicio precedente, e non o presupostado, limita moito as posibilidades de investimento dos Concellos.

Por todo iso é necesario que se impulse a adopción dunha serie de liñas estratéxicas que teñan como fin combater a lexislación sobre as referidas restricións presupostarias, de forma que as distintas administracións públicas poidan poñer en marcha as iniciativas necesarias para mellorar o benestar dos e as cidadás do noso país e para este fin as corporacións locais supoñen unha capacidade potencial de acción conxunta moi interesante para combater as políticas de recorte e impulsar o necesario obxectivo de modificación do marco legal que as fai posible.

Polo exposto, instamos a esta Corporación municipal a tomar o seguinte

ACORDO

1. O Concello de Vigo, mostra a súa disposición a colaborar con outros concellos nunha campaña a nivel estatal en contra das políticas de austeridade derivadas das esixencias da Unión Europea e contidas basicamente na regras fiscais de non superación dun tope de déficit público, non superación dun tope de débeda e o respecto á Regra de Gasto, co fin de eliminar os límites impostos á aplicación de políticas sociais necesarias para os cidadáns nunha situación de crise como a actual.

2. O Concello de Vigo, esixe ao Goberno Central que adopte as medidas oportunas para flexibilizar a regra de gasto co fin de que os concellos con superávit poidan gastar máis aló do que vaia a crecer a economía a medio prazo e para modificar a norma que fixa o teito de gasto, de forma que se fixe sobre as necesidades futuras dos concellos e non sobre o presupostado no exercicio anterior.

3. O Concello de Vigo, esixe aos Gobernos Central e Autonómico que adopten as medidas necesarias para que a marxe de manobra fiscal, do mesmo xeito que o do resto de concellos, véxase incrementado, ben a través de maiores competencias fiscais e/ou maiores transferencias desde o Estado e as Comunidades Autónomas.

4. O Concello de Vigo, esixe ao Goberno que negocie coa Comisión Europea novos obxectivos de déficit, de forma que a súa redución acomódese a uns maiores prazos temporais e se alcance mediante o fomento da actividade económica e o incremento de ingresos e non mediante o recorte de gasto, necesario dada a situación sociolaboral existente.

5. O Concello de Vigo, esixe ao Goberno que negocie coa Comisión Europea e os gobernos dos países que forman a Unión Europea a necesaria e urxente modificación dos Estatutos do Banco Central Europeo (BCE) co fin de que os Estados membros poidan financiar os seus déficits públicos mediante financiamento monetaria directa deste organismo e que a mesma vaia dirixida a mellorar a situación económica da poboación máis afectada.

6. Comunicar o presente acordo á cidadanía do municipio, ao Parlamento Galego, ao Goberno de España, a todos os Grupos Parlamentarios do Congreso de Deputados e á Comisión Europea.